At A Glance
Author	HighLevel
Contact	HighLevel@bme.anon
IAM	HighLevel
When	It just happened
Artist	iam:dust and Bart
Studio	Truth Seekers Syndicate
Location	Venlo, Holland

De afbeelding van een O-Kee-Pa ritueel in een boekje over Indianen. Het moet nu zo'n jaar of 25 geleden zijn dat ik het voor het eerst zag, het boekje heb ik al lang niet meer, maar de tekening is steeds in mijn geheugen blijven ronddwalen.
Wie had toen gedacht dat ik ooit zelf zo zou hangen (enkel de suspension, niet het ritueel)?

Na mijn eerste suicide ervaring een jaar geleden, wist ik dat ik ooit een 2 point chest wou proberen, alleen had ik niet verwacht dat het reeds zo snel zou zijn. Ik had meer iets in gedachten van : het zou wel iets moois zijn voor m'n 50 ste verjaardag ofzo, maar nog niet nu. Enkele suspension ervaringen later dacht ik al meer aan iets voor m'n 40 jaar, maar dan met een vastenperiode van een maand of drie op voorhand.
Uiteindelijk was ik 33 en heb ik een week of 3 gedieët. Zo zie je maar hoe een mens zijn gedachten kunnen veranderen.

In elk geval waren de omstandigheden ideaal om het te doen. Het was weer met het Truth Seekers Syndicate die me een ongeloofelijk mooie eerste (en derde) ervaring hadden laten beleven. Het was ook op een prachtige locatie in de buitenlucht, wat het geheel alleen maar aantrekkelijker maakt.

De voorbereiding dan: 23 dagen op voorhand ben ik weer "gezond" beginnen leven. Geen alcohol, geen vlees, zo weinig mogelijk suiker en veel fruit. Daar het reeds de vierde keer was dat ik me zo voorbereidde, kostte het me niet eens zoveel moeite. Maar ik wist dat deze suspension iets "heviger" dan de andere zou worden, dus ik probeerde eens iets extra : ik stopte met roken. Dit viel heel goed mee zolang het geen weekend was en ik tussen vrienden zat. Ik denk dat ik op die 3 weken een sigaret of 5 gerookt heb, dus het viel best mee. Enkel de laatste 2, 3 dagen ervoor heb ik terug een pakje tabak gekocht. Ik wou niet helemaal gestresseerd aan de grote dag beginnen , vandaar.

De dag dat we naar Venlo mochten was ondertussen aangebroken. Daar het mooi weer was (altijd meegenomen bij openlucht evenementen)gingen een vriend en ik met de moto. We arriveerden goed op tijd aan het station, waar 11 en Amnesia al stonden te wachten. Langzaam maar zeker stroomde de rest van de iam-ers toe. Toen iedereen er was reden we naar de locatie, iets buiten het centrum. neetnek en brigitte hadden deze keer voor een perfecte route beschrijving gezorgd, zodat iedereen gemakkelijk ter plaatste kwam.
Daar aangekomen was er reeds wat volk dat ik kende van vorige Truth Seekers events, het deed goed om hen weer terug te zien en ik voelde me onmiddelijk thuis.
Omdat het al een beetje na de middag was, vond ik het tijd om de inwendige mens wat te versterken. Zwaar eten doe ik nooit voor een suspension, maar enkele vitamine drankjes, wat chocolade en ander snoepgoed en een beetje fruit zorgden ervoor dat ik er klaar voor was.

Vanaf toen begon het allemaal iets meer serieus te worden. De eerste suspension van j-a-n deed me alleen maar meer zin krijgen en ik wachtte af tot het mijn beurt was. Na nog enkele suspensions gezien te hebben was het dan eindelijk aan mij. Met de zenuwen viel het tot nu toe nog steeds goed mee.
dust en Bart zouden voor het plaatsten van de haken zorgen. Roel had dit hiervoor al gedaan bij mij, en Bart had ik reeds ontmoet op een vorig event, wat me een comfortabel gevoel gaf.
Bij mijn coma suspension waren de haken in de borst diegene waar ik op voorhand het meeste schrik voor had. Dat bleek echter helemaal niet nodig, dus deze keer vreesde ik er dan ook niet voor. Roel tekende de juiste plaats voor het piercen af en toen dit gebeurd was ging ik op de "tandartsstoel" liggen.
Enkele keren in- en uitademen en de eerste (5mm) haak zat er al door. Gewoon een secondje op de tanden bijten en dat is alles. Dit was mijn vijfde keer ondertussen en het waren maar 2 haken, dus wakker lag ik hier echt niet van. Dat veranderde echter van toen de tweede haak geplaatst was. We hadden het hele gebeuren gefilmd en je ziet ook vanaf dan dat het gedaan is met m'n flauwe grapjes, haha.
Het was tijd voor de ondertussen al "beruchte" social talk-wandeling met Kor. Hij heeft ondertussen al zoveel ervaring met dit soort dingen, dat hij wel weet hoe hij je gerust kan stellen.
Toen ik pas begon te wandelen, voelde ik de haken nog echt aan mijn borst bengelen. Op dat moment dacht ik niet dat ik later nog omhoog zou geraken, want het was best een ambetant gevoel. Dus Kor en ik wandelden en babbelden nog wat langer, totdat de haken wat comfortabeler voelden. Bij vorige suspensions voelde ik een tijdje na het piercen de meeste haken helemaal niet meer zitten, maar in dit geval was ik me er de hele tijd van bewust. Toen gingen we richting "rig" en werd het tijd voor het echte werk!

Ik had echter nog steeds twijfels of het me wel ging lukken, want ook deze keer was het moment van omhoog getrokken worden datgene waar ik het meeste voor vreesde. Ik voelde me echter klaar en wou er helemaal voor gaan.
Vanaf hier begon ik een beetje in m'n eigen wereld te leven. Was het concentratie, zenuwen, spanning, ik weet het niet. Maar het enige waar ik me bewust van was, was mezelf, de rig en Roel die voor me stond om alles vast te maken. Jan-Harm zorgde voor een beetje spanning op de koord en ik legde Roel uit hoe de spanning verdeeld moest worden. Bij 2 haken heb je niet zoveel keus, dus het was of iets minder links, of iets minder rechts. Zorg er in elk geval voor dat het gelijk verdeeld is, want wanneer er aan 1 haak iets meer getrokken wordt ga je je daarop focussen en wordt het alleen maar moeilijker.
Ondertussen had ik tweemaal evenveel spanning, dus ik vroeg nog een beetje meer. Je voelt dit en na een tijdje word je eraan gewoon. Vanaf dan kan je weer een stukje verder gaan. Wat me ook geholpen heeft, was een beetje achterover leunen. Je bouwt dan spanning op, maar als je terug rechtkomt voel je de druk zakken en kan je weer iets verder gaan. Op een bepaald moment bleef er spanning, ook als ik voorover leunde. Ik wist toen dat ik niet meer veraf was van het moment om omhoog te gaan. Ik kreeg last van een droge mond en twijfelde of ik iets te drinken zou vragen. Ik besloot dit echter niet te doen omdat ik vreesde mijn concentratie kwijt te geraken en weer helemaal van vooraf aan te moeten beginnen.
Ik deed Roel teken dat het nog iets hoger mocht en voelde dat ik niet meer op m'n voetzolen kon blijven staan. Vanaf hier greep ik Roel z'n armen vast voor wat meer fysische (en ook psychishe) ondersteuning. Op dit moment waren Roel en ikzelf de enige personen die nog in mijn wereld aanwezig waren.
Toen ik helemaal op de tippen van m'n tenen stond wist ik dat ik er bijna was. Ik deed teken dat het verder mocht en opeens was ik los!
Shit, dit was helemaal niet zoals mijn vorige suspensions. Wanneer ik daar "los" kwam, kreeg ik een soort van heel heldere kijk op de hele omgeving en voelde ik de spanning ook niet meer. Niks van dat alles deze keer : Bij het omhoog gaan voelde ik de intensiteit stijgen, maar eenmaal los van de grond was dit gewoon nog eens maal factor 10. Niks ontspanning, alleen maar harder en harder. Ik moest me blijven concentreren want ik wist als ik mijn aandacht nu liet verslappen ik zou flauwvallen ofzo. Dit gevoel heb ik een keer of 3gehad als ik me goed herinner.
Ook van het heldere beeld van de omgeving en het me sterk bewust worden van alles heb ik niks gemerkt. Het enige wat er was, was ikzelf.
Je leest soms wel eens van jezelf tegenkomen en van die dingen. Ik zou het zo niet direct durven noemen, maar dit was zeker geen gewone ervaring. Misschien heb ik er gewoon de juiste woorden nog niet voor gevonden.
Lichamelijk was het ook niet erg ontspannend. Ik voelde de zijkant van mijn borst ongeloofelijk trekken en concentreerde me op mijn ademhaling. Ik had in andere ervaringen gelezen dat sommigen het hier moeilijk mee hadden, maar bij mij viel het redelijk mee.
Na een seconde of 50 had ik genoeg gezien en wou ik terug na beneden. Daar aangekomen bleef het gewoon super intens.
Engels is helemaal niet mijn moedertaal, maar de hele tijd na de landing waren de twee enige dingen die ik dacht : "Fucking intens" en "heavy shit".

Roel begeleidde me terug naar de tandartsstoel waar ik ging zitten. Ik zat nog steeds een
beetje in m'n eigen wereld en besefte nog niet goed wat er gebeurd was. Ik weet dat Kor zei "nou, dan ben je daar ook weer geweest" en dat kan ik alleen maar beamen.

Het verwijderen van de haken stelde helemaal niets voor, ze gleden er bijna uit. Het bloedde wel een beetje, maar ik liep nog een tijdje zo rond om er wat lucht aan te laten. Voor ik naar huis ging werd het nog eens afgekuist en ging er een verbandje over.

De terugrit viel heel goed mee, maar proberen in slaap te geraken was een ander paar mouwen. Op m'n buik liggen ging niet, want dan deed mijn borst zeer. Als ik op een zijkant ging liggen, voelde het precies of mijn ene borsthelft op de andere drukte en wanneer ik het op mijn rug probeerde, voelde ik ook alles drukken. Na een uurtje ofzo te hebben rondgedraaid, lukte het me toch de slaap te vatten.
De dag erna was ook de eerste dag op mijn nieuwe job. Ik had nog steeds energie over van de ervaring, dit duurde nog een dag of vijf. Best wel leuk om zo ergens met werken te beginnen!

Ook de naverzorging was deze keer anders. Bij vorige ervaringen heb ik totaal niets aan de wondjes moeten doen, maar deze keer bleven er twee best wel grote gaten achter. Ik smeerde ze tweemaal per dag in met iso-betadine gel en dit gedurende een week. Ondertussen zijn we 2,5 week verder en de korstjes zijn er bijna af aan het vallen, dus dat komt wel goed.
Met mezelf is het ook nog steeds goed, behalve dat van dat stoppen met roken niets meer in huis gekomen is. Maar volgende keer probeer ik het opnieuw! Ik weet zeker dat ik dit ooit nog eens terug ga doen. Het was niet ontspannend, niet opwindend, maar o zo intens. En dat alleen al maakt het meer dan de moeite waard!