Hoe het begon.....
At A Glance Author HighLevel Contact bruudduus@hotmail.com When A year ago Studio www.wildcat.be Location Antwerpen Een tiental jaren geleden had een vriend van me een navelpiercing laten zetten. In die tijd wist ik helemaal nog niets af van piercing, maar het leek me wel "leuk" om ook zoiets te hebben. Ik had al een tattoo toen, dus de eerste stap naar lichaamsversiering was gezet. Mijn navel werd gepierced ergens in een achterkamertje en werd zelfs verdoofd met een spuit! Maarja, wist ik toen veel. Na een jaar was de piercing nog niet genezen, dus ik besloot hem uit te doen.
Een viertal jaren begon het echter weer te kriebelen, en was ik van plan om mijn tepel te laten doen. Ik had echter schrik dat die ook niet zou genezen (liever een zwerende navel dan tepel), maar besloot het er toch op te wagen. De vorige piercer was nu verhuisd naar een studio, dus het leek allemaal al wat professioneler. De tepel werd dus gepierced (ook weer met een spuitje!) en deze genas verwonderlijk snel. Het was heerlijk om mee te spelen en ik wou meer.
Toen kreeg ik internet en ontdekte Bme. Hoe meer ik over piercings begon te lezen, hoe meer geïnteresseerd ik begon te geraken. Na een tijdje bij de "male genital" te hebben rondgezworven, vond ik de PA het beste voor mij. Hij zag er het mooiste uit, en hij voelde precies ook nog goed bij man en vrouw. Ik vond eerst dat het er wat pijnlijk uitzag, maar aan de commentaren te lezen viel het allemaal nogal mee. Ik had ondertussen een studio ontdekt, waar alles wat hier op BME wordt verteld, ook wordt toegepast. Kortom, ik had eindelijk "professionals" gevonden. De piercers zelf waren ook gepierced en stonden vol tattoos, dus ik zag het wel zitten.
Mijn toenmalige vriendin moest echter niet zoveel van "body modification" weten. Ik moest stoppen na mijn derde tattoo en met die piercings was het ook welletjes geweest. Al lachend zei ze erbij "of het moest door je jongeheer zijn". Vorig jaar juli nam ik dan de beslissing : ik ga ervoor. Foto van een PA op het scherm gezet, vriendin geroepen en gezegd : dit wil ik! Eerst geloofde ze het niet, maar daarna was het van "het is jouw lul, doe ermee wat je wil ".
Daarna las ik nog wat ervaringen op BME en het leek me opeens weer heel pijnlijk. Maar aangezien ik het erg graag wou en het toch al had gezegd, vond ik dat ik niet terug moest krabbelen. Een week later trok ik mijn stoute schoenen aan en trok naar "de Wildcat". Ik (reeds serieus zenuwachtig aan het worden) vroeg de man achter de balie of ze ook PA's pierceten, en dat was geen enkel probleem. Na enkele vraagjes zei hij dat hij er zelf een had, wat me al wat meer op mijn gemak stelde. Ik had schrik voor de pijn, maar hij zei dat ik er na mijn tepelpiercing zeker niet bang voor moest zijn. Wel vertelde hij dat het niet overal even gemakkelijk was om te plassen, maar dat wou ik er wel bijnemen. Ik wou een afspraak maken voor de volgende week, maar hij zei dat het dadelijk kon. Ik vond dat toch wat snel, en gaf mezelf nog een weekje om me voor te bereiden.
Toen was het D-day. Eerst een douche genomen ,nog eens voor de laatste keer naar mijn "ongeschonden " jongeheer gekeken en dan op weg. Ik had voor de veiligheid maar een zwarte boxershort en een zwarte lange broek aangetrokken, want ik had gelezen dat het nogal eens durft bloeden. In de shop aangekomen betaalde ik, kreeg nog wat uitleg over de naverzorging en wachtte mijn beurt af. Er waren nog twee meisjes voor me en de schrik begon weer groter te worden. Eindelijk was het dan zover, het was mijn beurt. Met knikkende knieëen ging ik op de tafel liggen met m'n broek op m'n enkels. Met penis was ergens weggekropen in mijn buik, alsof hij al een voorgevoel had. Ik praatte wat met de piercer en toen begonnen we eraan. Ik beet even op mijn tanden toen de receiving tube (ik weet niet wat dit in het nederlands is) erin ging. Het voelde koud aan, maar de pijn viel heel goed mee. Toen kwam het gedeelte met de naald (2.4mm). Ik had al veel verhalen gelezen dat men drie maal in- en ui t moest ademen, maar niet in mijn geval. Zonder waarschuwing ging de naald erdoor. Het deed pijn, ojaa het deed pijn. Maar een twee seconden later was het al over. De Engels sprekende piercer zei : "ok, no blood". Ik had echter verstaan "no Good", en hoopte niet dat het nog eens overgedaan moest worden. Alles was dus goed gelukt, en ik begon me stukken beter te voelen. Zo een gevoel van "YES, I did it. Voor mijn zelfvertrouwen was dit echt wel een zeer positieve belevenis.
Ik heb thuis een douche genomen en het meegekregen ontsmetting gebruikt. Ondertussen was het wel al iets beginnen bloeden, maar dat viel heel goed mee. Dit was na een dag of twee gedaan, net zoals het pijnlijke plassen. Maar de 2 dagen ongemak wegen zeker niet op tegen de voordelen. Na 14 dagen had ik de eerste keer seks, maar dat was een beetje pijnlijk ( voor mij). Na een maand voelde het nog steeds niet zoals ik verwachtte en ik ging terug voor een iets grotere diameter. Dit voelde veel beter aan.
Na 7 maanden wou ik wel iets anders proberen, en ik besloot van 2.4mm naar 3.2 mm te stretchen. Dit deed heel even pijn, maar het voelt nu wel beter dan ervoor.
Ondertussen zijn we 16 maanden verder en ben ik van plan om nog eenmaal te stretchen tot 4 mm en dan te stoppen.
Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het voelt goed, het ziet er goed uit en ik voel me er goed bij.
Toch ook enkele nadelen :
Rechtstaand plassen valt heel goed mee, enkel wanneer het lage urinoirs zijn durft het wel eens problemen geven.
Ik ben ondertussen ook al 1 meisje tegengekomen die er niets van moest weten.
Wanneer je dus de voor- en de nadelen tegen elkaar opweegt, zit er dus maar 1 ding op : "Go for it, mannen, jullie zullen er geen spijt van krijgen".
Mail me maar ,als er nog vragen zouden zijn.
B.