De Ampallang.... Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag was ik er weg van. Dit moet zo'n 3 jaar geleden zijn, schat ik. Ik had toen pas internet en ontdekte al snel BME. Op dat moment had ik 3 tattoos, een tepelpiercing en overblijfselen van een navelpiercing (deze heb ik uitgedaan omdat ze maar niet wou genezen).
At A Glance Author HighLevel Contact HighLevel@bme.anon IAM HighLevel When N/A Artist James Studio Wildcat Location Antwerpen De "male genital" sectie sprak me al direct aan. Ik denk dat het bij iedereen wel even duurt om de stap te zetten om zich precies op die plaats te laten piercen, maar na een jaar had ik de moed bijeen geraapt voor een PA (deze ervaring staat reeds op BME). Ik had toen ook een heilige schrik voor de eventuele pijn, maar besloot toch door te zetten.
Achteraf bekeken was het zo goed meegevallen, dat ik wist dat het niet bij deze ene genitale piercing zou blijven.
Aangezien de Ampallang in mijn hoofd bleef rondzwerven, begon ik er hoe langer hoe meer over te lezen. Dit moest echt wel de "koning van de piercings" zijn. Bij elk verhaal dat ik las (of toch bij 99%) blijk echter dat het wel véél meer dan een beetje pijn zou gaan doen. Dit was eigenlijk het enige dat me tegenhield (dat de sex eventueel kon tegenvallen interesseerde me niet zozeer, want ik wou hem echt wel graag hebben).
Ik heb een tijdje met mezelf in de knoop gelegen, maar vorige maand leek het of alles ineens klopte. Ik dacht "Dit is het goeie moment, ik ga ervoor!". Vanaf dit moment begon ik me mentaal voor te bereiden (voor zover dat mogelijk is). Mijn eerste afspraak liep mis omdat m'n loon nog niet gestort was, maar gisteren was het dan eindelijk zover! Ik heb deze week 5 dagen vrijaf, dus tegen dat ik terug moet gaan werken zou ik weer een beetje "de oude" moeten zijn.
De dag ervoor ben ik op tijd gaan slapen, zodat ik 's morgens goed uitgerust was. Eerst een lange, ontspannen wandeling gemaakt met de honden, daarna spek met eieren gegeten (kwestie van wat kracht op te doen) en toen was het tijd om naar de Wildcat te vertrekken. Ik had hun ervoor al eens opgebeld met de vraag welk ondergoed ik moest aandoen (slip of boxershort) en een short bleek het beste, omdat het zeker niet teveel mag spannen. Tuurlijk droeg ik ook een zwarte broek (ik weet nog van m'n PA dat de wandeling erna wel eens een bloederige bedoening kan worden, en het is echt niet de bedoeling dat iedereen op straat naar mijn rood kruis ligt te staren).
Alles ging goed tot ik de auto geparkeerd had. Het was een vijftal minuten gaan tot aan de shop, maar de zenuwen begonnen al een beetje op te komen. Gelukkig was het er rustig en binnen 10 minuten had ik gezegd wat ik wou. De man achter de balie vroeg welke dikte ik wou : 2.4, 3.2 of 4mm. Hij zei dat het niet uitmaakte wat ik koos, pijn zou het toch gaan doen. Ik had gekozen voor 2.4mm en de lengte zouden we wel bepalen bij het nameten. Nu begon ik pas echt schrik te krijgen .
James, de piercer, zei dat ik naar achter mocht komen en vroeg wat ik zoal wist over de Ampallang. Ik zei dat ik er een heleboel over gelezen had en dat ik wist dat het erg pijn ging doen. "Zijt daar maar zeker van", zei hij en de moed zakte nog verder in m'n schoenen.
Ik ging op tafel liggen met m'n broek op m'n enkels en het bepalen van de juiste plaats begon. James zei dat dit het meeste tijd in beslag zou nemen, daar de plaatsing perfect moet zijn omdat het anders pijn gaat doen tijdens de sex (dat is wel het laatse wat ik zou willen).
De piercing zou ook door de urinebuis gaan, daar ik las dat dit de snelste manier is van genezen. Dit kon wel zeker 6 maanden duren zei James, maar ik wist dat, dus ik had er geen problemen mee.
Ondertussen was mijn penis al tot het formaat micro-penis gekrompen (alsof hij wist wat hem te wachten stond), maar tijdens het aftekenen en opmeten (ongeveer 15 a 20 minuten, schat ik) voelde ik me meer relaxen. Ik wist dat ik dit echt wou en er was nu toch geen weg terug meer.Mijn PA was ondertussen verwijderd om beter te kunnen werken en ik controleerde de voorgestelde plaatsing. Dit was ok voor mij, dus het echte werk kon beginnen.
James ging even terug in de shop om de muziek wat zachter te zetten en de deur op slot te doen. Ik zou ook echt wel niet willen dat er op het cruciale moment iemand binnenkwam en dat we allebei verschoten!
Hij vertelde me van zo diep mogelijk in en uit te ademen en klemde de tang rond m'n eikel. Ik had al gelezen dat dit pijn kon doen, maar ik voelde er niks van (ik denk dat de schrik voor de naald te groot was).
Wat er daarna gebeurde valt met geen woorden te beschrijven. Ik schreeuwde het uit (weliswaar met m'n mond dicht)maar holy fuck: het was precies alsof ik de naald door m'n eikel voelde dringen, alsmaar verder (ik schat dat dit een seconde of 2 duurde, alhoewel ik totaal geen besef van tijd had). Zodra de naald erdoor was, kreeg ik een gevoel dat mind, body & soul precies samenvielen. Het was gelijk een grote trip. Ik voelde me zo euforisch, het was niet meer normaal. Ik keek eens naar beneden en zag de naald erdoor zitten en wat bloed, maar dat viel nogal mee.
Nu moest het staafje er nog door en dat lokte weer een binnensmondse schreeuw bij me uit. Toen was het achter de rug en ik had zin om te zingen te dansen, te knuffelen en weet ik nog wat allemaal. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo goed gevoeld heb in m'n leven. Ik trok m'n broek terug omhoog, gaf James een hand en vertrok naar de apotheek om zeezout te kopen.
Tegen dat ik thuiskwam had er zich al een grote plas bloed gevormd in m'n broek, maar ik wist dat dit ging gebeuren. Ik was trouwens nog steeds te euforisch om me er iets van aan te trekken.
We zijn nu 30 uren verder en ik voel me nog steeds goed. Ik sop m'n penis 3 à 4 maal daags in een glas met zoutoplossing en verder niets. Mijn voorhuid heb ik nog steeds niet naar voor geschoven, maar dat komt later wel. De eerste keer dat ik moest plassen had ik schrik voor dat branderige gevoel dat ik na m'n PA had, maar daar was nu geen sprake van.
Naar mijn mening is dit dé ultieme piercing en ik denk dat als je een of andere vorm van verdoving gebruikt, je de échte schoonheid ervan niet inziet. Ja, het deed verschrikkelijk pijn, maar het gevoel daarna is onbeschrijfelijk. Daarom probeer ik vanaf nu Ampallang met een hoofdletter te schrijven, zoals sommige mensen ook doen met God.
Enkel nog het volgende dat me bezig houdt : What's next...........?