Hallo BME vrienden,
At A Glance Author witte Contact witte@bme.anon IAM witte When A week ago Artist Kate Studio Wildcat Location Antwerpen Het is allemaal de schuld van de VARA op de Nederlandse televisie : ongeveer 10 jaar geleden toonden zij in een wat kontroversiële maar niet erg laat uitgezonden dokumentaire wat de "gekke Amerikanen" deden : zich laten piercen, en zelfs in de tong en genitaal ... afkeer allom, en de volgende dag werd er nog flink over gesproken ... het waren tijden dat er maar 3 zenders waren.
Welnu, ik deed toen mee met de "het is toch vreselijk" stemming, maar diep in mij was ik er toch door aangetrokken. Er waren hier toen weinig piercingwinkels, dus over de jaren heb ik een aantal piercings laten plaatsen, sommigen in 't buitenland. In 1995 ongeveer heb ik een PA laten plaatsen, en dat is me uitstekend meegevallen.
Maar die PA was met de jaren gestretched geraakt, en het stukje huid dat de ring nog in de penis hield werd dunner en dunner ... ik heb dan besloten om een lichtere ring te dragen, en niet meer continu. Maar ik miste toch dat unieke PA gevoel. Dat was nu een jaar geleden. Ik heb me dan wat geïnformeerd naar andere genitale piercingmogelijkheden. Esthetisch gezien viel ik direkt voor een Ampallang. Ik vind het een mooie piercing, zo simpel is dat. Of het gevoel goed zou zijn ? Of de heling niet te lang zou duren ? Of de plaatsing niet te pijnlijk zou zijn ? Gezien de goede ervaringen met mijn andere piercings maakte ik me niet te veel zorgen. Ik maakte dus een jaar geleden een afspraak in Antwerpen bij Wildcat. Het kon niet onmiddellijk, want ze hadden die lange barbells niet in voorraad. Maar toen de dag van de piercing naderde werd ik ziek. Een flinke griep, met flinke koorts. Dat was niet het goede moment voor een piercing, dus stelde ik 't uit. Nu ja ... van dat uitstel w as bijna afstel gekomen, want ik heb een nogal drukke beroepsagenda, en ik wilde de piercing toch laten plaatsen tijdens een vakantie om wat extra tijd te kunnen spenderen de eerste dagen aan de verzorging. Dus deed ik verder van tijd tot tijd de PA in, en ik had ook nog 2 tepelpiercings en een guiche en een septum om me tevreden te houden.
Ik ben sinds een tijd lid van IAM, en ik heb als hobby experiences als deze te reviewen voor publikatie. Voorwaar een interessante bezigheid, zij het wat tijdrovend. Recent zaten er enkele positieve ampallang experiences tussen , dus mijn interesse werd opnieuw gewekt. Ik regelde alles in funktie van mijn vakantie, en de grote dag was dus ... gisteren.
Eenmaal ik een beslissing genomen heb, ga ik er ook mee door. Ik laat me niet afschrikken, ik ben trouw aan mijn eigen principes en idealen. Ik voelde me goed geinformeerd, voldoende ervaren in de piercingwereld, en helemaal niet nerveus. De rit naar Antwerpen verliep in dens verkeer in een flinke regenstorm, dus ik was wat vermoeid toen ik daar aankwam. Geen parkeerproblemen, ik stapte snel uit de regen de Wildcat winkel binnen.
Wildcat is een grote winkel. Ze hebben in Antwerpen eigenlijk 2 winkels. De andere ligt in de nieuwe trendy straat, de Kammenstraat, waar er nu al 3 piercingwinkels zijn. Maar die vestiging daar is kleiner, en ik was op zoek naar Kate. Ik ken ze eigenlijk niet, maar toen ik me vorig jaar informeerde, kwam ze me over als iemand met ervaring, iemand die van aanpakken weet.
Bij aankomst stond de winkel vol met piercers van andere piercingshops te lande, die materiaal kwamen kopen. Een kleurrijke bende ... ik moest even wachten, want Kate zat in de keuken.
Wildcat heeft in deze vestiging 2 piercingkamers : een grote, achteraan gelegen, en een kleine , van de winkel afgescheiden met gordijntjes. Kate was al druk bezig om de te gebruiken materialen klaar te leggen in het grote lokaal. Ik had geen zin om al die voorbereidingen te bestuderen. Ik zou dat kunnen doen "voor de veiligheid" , maar ofwel heb je vertrouwen in een winkel/piercer, ofwel niet. Ik was redelijk relaxed, en het beetje stress dat er toch was probeerde ik weg te krijgen door met Kate te babbelen over de piercing, maar zonder echt in detail te gaan.
Ik had me thuis wel wat voorbereid : penis netjes gewassen, douche genomen, frisse kleding aan. Ik had ook (en dat ben ik vergeten aan Kate te zeggen) een tubetje EMLA crème gekocht. Ik had een weinig van die crème aangedaan (aan de eikel) 3 minuten vooraleer de winkel binnen te stappen. Dat prikte eerst een beetje, maar niet té.
OK, daar lag ik dan op mijn rug, rustig naar 't plafond kijkend terwijl Kate aan 't frunikken was met mijn penis. Die was rustig, maar ook weer niet 100% slap. Ze duidde met een hele reeks lijnen aan waar ze dacht te piercen. Ik heb 't even bekeken, maar ik vertrouwde op haar ervaring en zein dat 't goed was. Ze nam een tang en waarschuwde me dat die aanbrengen wel eens pijnlijk zou kunnen zijn. Was 't de EMLA ? Was't mijn goede psychische voorbereiding ? Waren 't de zachte handen van Kate ? Ik voelde er in ieder geval weinig van.
Als je hier op BME de experiences leest kom je alle uitersten tegen, en dat geldt ook voor de pijnervaring die men beschrijft bij ampallangpiercings. Kate stelde me gerust, het zou wel meevallen. Of ik even diep wilde ademen. Ik deed het, en toen volgde een ... zachte, vloeiende en snelle prik. Geen pijn. Ik herhaal : geen pijn. Een mespuntje EMLA wordt verondersteld om enkel de buitenste slijmvliezen te verdoven, maar bij mij was het resultaat in ieder geval een uiterst vlot verlopen piercing.
Om toch nog even op die pijn terug te komen : mijn septumstretching was 10x pijnlijker, mijn tepelpiercing was 5x pijnlijker dan dit.
Geen pijn dus, maar wel bloed. Dat zei Kate toch, ik had geen zin om te kijken, ik lag relaxed op mijn rug. Ze verving de naald door het juweel (een barbell van 2.4 mm dik en 30 mm lang), en een middelgroot bolletje aan elk uiteinde, alles in chirurgisch staal. Het bloedde heviger, en Kate was alles aan 't oppoetsen toen een lichte erectie kwam opzetten. Kate was bang dat dat de bloeding zou verhevigen, dus zei ze me aan de borsten van mijn schoonmoeder te denken of aan iets anders om deze erectie tegen te houden. Ik weet dat in zo'n situatie je vooral geen moeite moet doen, en gewoon moet rustig ademen. En ja, de erectie ging weer weg, en Kate ging verder met de verzorging, en het aanbrengen van een verbandje. Ondertussen vertelde ze me dat bij de Antwerpse politie tegenwoordig PA's erg in de mode zijn. Toch interessant om weten !
De procedure was verder zoals bij mijn PA : over het verbandje een omgekeerde handschoen, en dan een plakbandje om die handschoen tegen te houden. We waren ondertussen al 5 minuten verder, en ik begon in de diepte een licht ongemak te voelen.
Maar dat weerhield me er niet van om in de winkel eerst nog wat ander materiaal te gaan kopen (een nieuwe ring met grote diameter maar kleine doormeter voor mijn guiche), en dan een wandeling naar 't centrum van de stad te maken. Dat verliep goed. Ik had wel 't gevoel dat er af en toe een druppeltje bloed bijkwam. Mijn wandeling duurde een goed uur, en bracht me naar een andere piercing/fetish shop waar ik graag in de etalage kijk. Dan een hapje gegeten, met de auto naar een ander deel van de stad, want ik was nu toch in Antwerpen. Ik koos ervoor om naar de film te gaan. Het was een Mexicaanse "kinderen niet toegelaten" film in de UGC bioskoop. Voorwaar een uitstekende film, maar er wordt behoorlijk veel in ... geneukt. En dat nog wel door een stel mooie mensen. Tja, dat was niet zo verstandig van me, want het was nu niet de bedoeling dat ik een erctie zou krijgen. Hetgeen toch gebeurde (tja, die hete Mexicaanse zomers ook he). Maar goed, geen speciale pijn, geen verdere blo eding (maar ik heb 't verband er wijselijk aangelaten).
Dan een anderhalf uur autorijden, ook weer zonder problemen. Ik heb dan de handschoen weggenomen, en ik trof toch zo'n 30 ml gestold bloed aan. Dat is niet meer dan ik verwacht had. Ik heb dan zittend geplast, en dat verliep ook goed. Ik vond het te vroeg om de voorhuid weg te trekken en grondiger te reinigen of spoelen.
Ik weet dat 't nog vroeg is (we zijn nu 9 uur na de piercing), maar tot nu ben ik uiterst tevreden. Ik zal hetzij via een nieuwe experience, hetzij via mijn IAM pagina het wel laten weten als er zich tijdens de verdere genezing nog onverwachte wendingen hebben voorgedaan.
Via het anonieme mailsysteem van BME kan je me kontakteren, ik geef graag verdere uitleg. Ondertussen wil ik je bedanken voor het lezen van dit wat lang uitgevallen verhaal, maar ik vond dat er in het Nederlands wel plaats was voor een paar redelijk gedetailleerde experiences.
Groeten, D