At A Glance
Author	Jonasje
Contact	Jonasje@bme.anon
When	Six months ago
Artist	My father

Hoi,

ik ben Jonas, 17 jaar. Mijn vader houdt van piercings en mijn moeder is niet echt tegen, dus dat valt wel mee. De situatie op school is lastiger.

Ik heb in 't verleden al andere piercings gehad, en van mijn gestretchte tongpiercing heb ik al een experience geschreven. Na die tongpiercing hebben mijn ouders gezegd dat 't nu wel genoeg was met te zichtbare piercings. Ik had zelf ook geen zin meer, omdat ik flink in aanvaring gekomen was met de school (het is een strenge Belgische school).

Sommigen zeggen dat navelpiercings meer voor meisjes zijn, maar ik zou niet weten waarom. Mijn vader houdt van piercings en heeft er zelf, maar hij denkt altijd onmiddellijk aan wat er kan mis gaan. Hij vond het idee van een navelpiercing maar niks, omdat die toch kunnen uitgroeien.

Ik heb al wel eens gedroomd van een genitale piercing, maar daar ben ik nog te jong voor. Een navelpiercing zit al een eind in de goede richting. Na wat rondgesurfd te hebben dacht ik aan een dermal punch of een scalpeling om onmiddellijk een "stevige" navelpiercing te hebben. Maar mijn piercer had daar niet veel ervaring mee, zeker niet in de navel. Mijn vader, die zelf in de medische sector zit en al dermal punching heeft gehad, vond dat 't toch 't proberen waard was, dus was de afspraak dat ze dat gingen proberen, en het materiaal werd besteld en een datum gekozen. Ik voelde me een beetje proefkonijn, maar ik ben wel wat gewend.

Ik ben nogal sportief en ik heb een stevige navel. Maar toch was ik wat ongerust over de pijn, uitgroeien, en de genezingsduur. Maar met hulp van mijn vader en van BME ben ik wel gerustgesteld geraakt. Maar een paar dagen voor de grote dag was ik opnieuw erg zenuwachtig. Nu heb ik al wel andere piercings gehad, maar deze zou nu wel een punching worden. En dat was toch wel iets avontuurlijk.

Op de grote dag, een vrijdag, ging ik samen met mijn vader en broer naar de piercingshop. Maar de piercer zei dat-ie zich verder had geinformeerd en dat hij eerst de navel opnieuw wilde bekijken. Hij zei dan dat een dermal punch toch geen goed idee was. Mijn vader was boos, en ik was teleurgesteld. Mijn broer wilde 't naar goede gewoonte filmen, maar dat ging dus ook niet door. Het voorstel van de piercer was ene gewone piercing te doen. Ik wilde eigenlijk wel, maar mijn vader was ondertussen in een slechte bui en dat ging dus niet door. We zijn dan terug naar huis gereden, maar voor we aankwamen was de stemming al weer goed. We hadden een plan : mijn vader zou de piercing zelf plaatsen.

Of dat nu zo'n goed plan was ... wel ik was toch opnieuw ongerust. Nu heeft mijn vader zelf al een hele reeks piercings, en heeft hij ervaring van op 't werk. Hij heeft dan materiaal van op 't werk samen gezocht, materiaal via 't net besteld, en overlegd met een vriend van hem die piercer is maar die in de buurt van Chicago woont.

Een maand later zouden we 't dan opnieuw doen. We dachten 't thuis te doen, maar toen had mijn moeder een goed idee : haar broer is dierenarts, en zij hadden net een nieuwe consultatieruimte gebouwd. de parking was nog niet klaar, de dierenkooien ook niet, en de verwarming was er nog niet aangesloten. Maar de rest was zo goed als klaar. Dus ging ik een echt proef"konijn" worden, op de dierenarts tafel. Het was er echt prachtig, mooier en ruimer dan bij mijn huisdokter, heel proper, en er was al heel wat materiaal. Mijn oom is een heel leuke man, en het mocht van hem, maar ik zag toch dat-ie het toch maar een raar idee vond.

Dus lag ik daar te bibberen op de tafel, het was er kil, en ik was ongerust. Mijn moeder was er niet bij, mijn oom hield zich op een afstand, maar mijn vader en een vriend waren er, en (helaas) ook mijn broer. Met Isobetadine hebben ze mijn navel ontsmet, zeg maar mijn hele buik. Ze hadden een prachtige steriele tang met een gat in de klem, om door te prikken. Die tang was smal genoeg om in mijn navelputje te passen. De vriend van mijn vader had nog in een piercingshop gewerkt, maar een voltijds piercer was 't zeker niet. Hij sprak trouwens weinig nederlands. Maar met die tang kon-ie wel overweg. Ze staken de tang erg diep en duwden ze flink dicht, en dat deed toch wel pijn. Zeker toen ze de tang naar boven plooiden en dus mijn navel bijna naar buiten trokken.

Ze hebben dan nog meer Isobetadine gegoten, en dan een dermal punch instrument genomen. Mijn vader had 't uit het ziekenhuis, van bij de huidartsen. Het was ongeveer 3 mm groot aan de binnenkant. Ze hebben het dan tegen de huidplooi gezet en dan gedraaid. Dat deed dus wel flink pijn he; Echt een scherpe pijn, helemaal niet "snel voorbij pijn" zoals bij mijn andere piercings. Ze hebben dan een gat gemaakt in de ene kant van de plooi, maar ze zaten er nog niet door aan de andere kant. Dus hebben ze verder gedaan, en de pijn bleef duren. Het bloedde heel weinig, waarschijnlijk door de tang die er op zat. Op een bepaald moment zaten ze er door, maar ondertussen had ik dus al wel spijt gekregen; Dit was niet leuk meer, en door het hele gedoe (het instrument was misschien niet sterk of niet scherm genoeg) waren ze ook niet zeker dat t wel recht was. Ze spraken door elkaar over hoe 't nu verder moest, en ik liet dan wel niks merken, maar ik vond 't toch maar een vervelende toestand.

Dan hebben ze 't 't punchinstrument weggehaald en dan een naald genomen die smaller was. Dan hebben ze die naald erin gestoken, en die ging er natuurlijk gemakkelijk door. Dan hebben ze een ringetje (staal) erin gedaan. Het was er zo een met een bolletje wat je in één van de beentjes schroeft, en het bolletje raakt dan ook het andere uiteinde. Het ringetje was 3 mm dik, en ook dat ging er goed door. De tang weggehaald, alles afgespoeld, en 't was klaar. Maar de pijn was beter, maar niet verdwenen.

Ik heb dan gedurende maanden regelmatig gespoeld, het ringetje een beetje gedraaid, en ook antibioticazalf in 't begin. Mijn vader gedroeg zich telkens alsof hij een maanlanding ging voorbereiden en wilde het letterlijk elke dag in de gaten houden. Dit was geen gewone hygiene meer, dit was de hygienedictatuur. Maar het heeft wel gewerkt, want de genezing is eigenlijk goed gegaan. Het ringetje zat bijna recht, zat flink diep, maar het was eigenlijk iets te klein. En daardoor trok dat zware ringetje het gaatje aan de binnenkant een beetje dicht. Dus heb ik een groter ringetje gekocht, en 2 maanden na de plaatsing heb ik dan het kleine ringetje door een groter vervangen. Maar niet dikker. Nog eens 2 maanden later was alles mooi rustig, droog, geen korstjes en geen roodheid meer. Ik heb dan een gebogen staafje gekocht van plastic, met kleine rubbertjes om het vast te houden. Het was iets dikker dan 't ringetje. Ik heb de zalf van vroeger dan gebruikt om het er beter in te doen glijden. Het ringetje klemde altijd een beetje, maar dit staafje zat veel beter, het plooit de huid veel minder, en 't is veel lichter. Ik heb dan het staafje al 3 weken later vervangen door nog een iets dikker en iets meer gebogen staafje. Ik heb trouwens gemerkt dat die plastic staafjes kunnen geplooid worden als je ze opwarmt met heet water.

Nu zit er dus een staafje in van bijna doorzichtig plastic, bijna 5 mm dik. Het is goed genezen, het doet geen pijn, het groeit niet uit. Maar het zit een klein beetje scheef, en ik heb zo'n vermoeden dat het in de toekomst wel eens zou kunnen uitgroeien want er zit een beetje spanning opde huid. maar omdat het flink diep zit, en het dikke staafje niet insnijdt, zal dat wel meevallen.

Eigenlijk was de pijn tijdens de plaatsing 't vervelendste, en dan de uren en uren tijd dat het gekost heeft om het proper te houden. Het voordeel is dan weer dat het eigenlijk wel mooi is, en heel apart (niemand heeft zoiets in mijn buurt). Tijdens de kerstvakantie ben ik naar Kenia geweest, en daar ben ik er mee in de oceaan gaan zwemmen. Viel heel goed mee, maar in 't hotel en op 't strand kwam half de stad er wel naar kijken.

Ik heb die piercing meer dan een half jaar gehad, en zou hem zeker gehouden hebben. Maar in januari van dit jaar reed ik met mijn motor naar de stad, en een fietser schoot uit een straat (die had geen voorrang). Ik reed langzaam en het was de fietser die in fout was. maar ik ben toen wel uitgeweken en ben op mijn buik op een paaltje terecht gekomen. Ik ben naar 't ziekenhuis gebracht (maar niet daar waar mijn vader werkt). Het plastic staafje was gebroken, en ze hebben het uitgedaan omdat ze dachten dat ze moesten opereren omdat er inwendige bloedingen waren. Maar een nieuwe scanner en een andere arts toonden dat dat niet nodig was. Ik ben er voor observatie gebleven, en ook voor pijn in de hals. Uiteindelijk ben ik maar 4 dagen later het ziekenhuis uitgeraakt, en toen ging zelfs een oud staafje dat een maatje dunner was er niet meer in. Nog een maatje kleiner ging wel, maar het ziet er niet zo mooi meer uit. Ik heb dus nu een fijner staafje, jammer, maar ik ben toch blij dat ik de piercing nog heb en dat ik van 't ongeluk niks erg heb overgehouden.

Ik raad jongens aan : navelpiercings zijn ook voor jullie, en ze zien er heel mooi uit. Ik raad wel aan het bij een "echte" piercer te doen. Mijn vader heeft het wel goed gedaan, maar het verliep toch niet echt vlot en ik denk dat het anders minder pijnlijk zou geweest zijn.