Toen ik voor het eerst hoorde dat er zoiets bestond als een piercing door de tong leek mij dat het meest afschuwelijke wat ik me kon voorstellen. Toen ik ooit bij 'The Real World' op MTV zag dat een meisje door haar tong werd gepierced, wist ik helemaal zeker dat ik daar NOOIT aan zou beginnen. Ik durfde niet eens te kijken!
At A Glance Author PiperMaru Contact PiperMaru@bme.anon When A year ago Artist Frank Studio Piercit Location Utrecht, Netherlands Een paar jaar, en een neus- en wenkbrauwpiercing later, vertelde een vriendin van mij door de telefoon dat ze een tongpiercing had laten zetten. Ik geloofde haar pas toen ze 'em liet zien. Het leek me nog steeds afschuwelijk om te laten doen, maar langzaam raakte ik steeds meer gefascineerd door tongpiercings. Ik begon erop te letten bij mensen en kwam erachter dat ik het zelfs erg sexy vond... Ik begon er over na te denken om er zelf een te laten zetten, maar wist dat ik het nooit zou durven. Toch speelde het idee nog in m'n achterhoofd, en ik begon heel veel informatie te verzamelen op internet. Maandenlang zat ik dagelijks op internet om ervaringen te lezen, foto's te kijken, piercingstudio's te onderzoeken etc. Ik vertelde iedereen in m'n omgeving tot vervelens toe dat ik het wilde laten doen, zodat ik er niet meer onderuit kon komen. Uiteindelijk was ik min of meer tot het besluit gekomen dat ik het zou laten doen, en ik vroeg de vriendin die eerder een tongpiercing had l aten zetten, mee te gaan om m'n hand vast te houden... Ik trof alle voorbereidingen: haalde waterijs in huis, nam pijnstillers mee, zorgde dat ik voldoende gegeten en gedronken had etc.
Het was donderdagavond, koopavond dus in Utrecht, en we wisten dus dat we tot 9 uur de tijd hadden. Eerst aten we wat en liepen rond in de stad om moed te verzamelen. Ik begon steeds meer redenen op te noemen waarom ik het niet zou moeten doen en werd steeds nerveuzer. Marina luisterde geduldig naar me, noemde alle redenen op waarom ik het wilde en wist me uiteindelijk, na ongeveer een uur, te overtuigen. Dus gingen we onderweg naar Skin Art. Ik wilde het graag daar laten doen omdat ik daar ook m'n wenkbrauw had laten piercen en er eigenlijk alleen maar goede dingen over had gehoord. Daar aangekomen bleven we nog even buiten staan om de laatste moed te verzamelen. Maar net op het moment dat we naar binnen wilden gaan, lieten ze de rolluiken zakken; ze gingen sluiten!! Om 8 uur, dus een uur eerder dan wij hadden verwacht! Aan de ene kant was ik opgelucht, want nu hoefde ik het niet te laten doen, aan de andere kant was ik teleurgesteld, als ik het nu niet zou doen, zou ik het nooit meer doen. Dus belde Marina voor mij Piercit, de studio waar zij haar piercing had laten zetten. Ik wilde daar liever niet heen, omdat ik er niet al te goede dingen over had gehoord, maar hij bleek open te zijn, en Marina overtuigde me om naar binnen te gaan, alleen maar om te kijken. Als het me dan niet beviel, kon ik altijd nog weglopen. We kwamen binnen en ik vroeg of ik een paar fotoboeken mocht bekijken. Ondertussen keek ik rond. Het was klein, er was maar een ruimte, maar desondanks zag het er in mijn ogen toch schoon en steriel uit. Ik was er nog steeds niet helemaal zeker van of ik het wilde, dus liet ik iemand anders voor gaan die een navelpiercing wilde. Ik keek toe, en zag dat zij net zo zenuwachtig was als ik, maar het was zo gebeurd en ik werd langzaam iets meer ontspannen. Toen besloot ik dat het tijd was voor mij. Ik spoelde mijn mond met mondwater (niet vies), ging zitten in de stoel en vertelde waar ik 'em wilde hebben, zo ver mogelijk achterin de mo nd. Ze waren met z'n tweeen in de winkel, Frank en nog een vrouwtje, e n ik kan me niet meer precies herinneren wie het uiteindelijke piercen heeft gedaan. In ieder geval kreeg ik de klem op mn tong, ik deed m'n ogen dicht en wachtte. Ik voelde een pijnlijke prik door m'n tong heen. Ik wachtte, want dacht dat het sieraad er nog doorheen moest, maar dat bleek al gebeurd te zijn! Ik was gepierced, en het ging veel sneller dan ik had gedacht! Ik trok m'n tong binnenboord, een heel raar gevoel met zo'n ding er doorheen. Ik liep naar de spiegel en bewonderde m'n nieuwe piercing. Ik was zo blij en zo trots dat ik het had gedaan!
Het bloedde nog een beetje, maar het viel eigenlijk heel erg mee. Nadat we hadden afgerekend, liepen we naar een snackbar aan de overkant om een ijsje te gaan eten. Ik voelde m'n tong een beetje opzwellen, maar ook dat viel erg mee. We hadden nog een brownie bij ons, die ik eigenlijk eerder op de avond had willen eten maar daar was ik toen veeeeel te zenuwachtig voor, en ik wilde proberen of ik die naar binnen kon krijgen. En dat lukte! Ook praten ging goed.
De dagen daarna heb ik eigenlijk weinig last gehad. De eerste dagen was m'n tong nog dik, maar ik kon me goed verstaanbaar maken en ook eten ging prima. Twee dagen later moest ik alweer werken (ik werkte toen in een call center) en dat ging ook erg goed, niemand merkte wat er aan de hand was. Het allerergste van de hele piercing was eigenlijk het staafje verwisselen! Na een week voelde ik niets meer, m'n tong was weer helemaal normaal en ik besloot terug te gaan naar Piercit om het staafje te verwisselen. Frank vond het prima en liet me plaatsnemen in de stoel en ik stak m'n tong zo ver mogelijk uit. Maar blijkbaar voor hem niet ver genoeg, want hij begon als een idioot aan m'n piercing te rukken om m'n tong er verder uit te krijgen. Maar ja dat ging dus niet, dus duurde het ontzettend lang voordat het ding verwisseld was. En al die tijd deed het verschrikkelijk veel pijn! Niet omdat het nog niet genezen was, maar omdat hij gewoon ontzettend ruw bezig was. Toen ik eindelijk naar buiten ging stonden de tranen in m'n ogen.
Daarna (het hele verhaal is nu ruim 1,5 jaar geleden) heb ik nooit meer ergens last van gehad. Ik heb er ook nooit spijt van gehad dat ik het gedaan heb, m'n piercing hoort bij mij en herinnert me er elke keer aan dat ik het heb gedurfd en dat betekent heel wat voor mij!